ه‍.ش. ۱۳۹۰ خرداد ۱۰, سه‌شنبه

سخن تازه

هين سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود
وا رهد از حد جهان، بی حد و اندازه شود
خاک سيه بر سر او کز دم تو تازه نشد
يا همگی رنگ شود، يا همه آوازه شود
هر کی شدت حلقهٔ در زود برد حقهٔ زر
خاصه که در باز کنی، محرم دروازه شود
آب چه دانست که او گوهر گوينده شود
خاک چه دانست که او غمزۀ غمازه شود
روی کسی سرخ نشد بی مدد لعل لبت
بی تو اگر سرخ بود از اثر غازه شود
ناقهٔ صالح چو ز کُه زاد يقين گشت مرا
کوه پی مژدۀ تو اشتر جمازه شود
راز نهان دار و خمش، ور خمشی تلخ بود
آنچه جگر سوزه بود، باز جگر سازه شود

مولانا

ه‍.ش. ۱۳۹۰ خرداد ۸, یکشنبه

بر سرمای درون

همه
    لرزشِ دست و دلم
                           از آن بود
که عشق
           پناهی گردد،
پروازی نه
گریزگاهی گردد.

آی عشق آی عشق
چهره‌ی آبی‌ات پیدا نیست.

***

و خنکای مرهمی
                    بر شعله‌ی زخمی
نه شورِ شعله
بر سرمای درون.

آی عشق آی عشق
چهره‌ی سُرخ‌ات پیدا نیست.

***

غبارِ تیره‌ی تسکینی
                       بر حضورِ وَهن
و دنجِ رهایی
              بر گریزِ حضور،
سیاهی
         بر آرامشِ آبی
و سبزه‌ی برگچه
                  بر ارغوان

آی عشق آی عشق
رنگِ آشنایت
پیدا نیست.

احمد شاملو

ه‍.ش. ۱۳۹۰ اردیبهشت ۳۱, شنبه

هر قدمی را که برمی‌دارم نگرانم

هر قدمی را که برمی‌دارم نگرانم.
جلوی پایم را می‌نگرم.
گاهی مورچه‌ها خیلی بیشتر از آن هستند که بتوانی مراقب همه‌ی آن‌ها باشی.
موجوداتی کوچک، زیبا و سخت کوش.
از دید آفریدگارم، کدامیک از ما با ارزشتریم؟ من یا مورچه‌ها؟
اگر از نظر اندازه‌ی جسممان مقایسه شویم، من بزرگترم!
من بزرگترم؟!
نه، اشتباه می‌کنم.
بستگی دارد از دید چه کسی بنگری.
از دید یک مورچه، من خیلی بزرگترم.
از دید خودم هم بزرگم.
اما بگذارید کمی بالاتر برویم.
از دید یک فیل چطور؟!
باز هم من بزرگترم! ولی من هم برای یک فیل کوچکم!
باز هم بالاتر...
از دید زمین؟
مورچه اصلا دیده نمی‌شود! اما من هم دیگر هیچ نیستم.
از دید خورشید، کهکشان، ...
هر چه بالاتر می‌رویم دیگر ابعاد من و مورچه زیاد با هم فرقی نمی‌کند.
از نظر آفریدگارم چطور؟
او تمام کهکشان، سیارات، ... همه‌ی جهان را آفریده است.
او از همه چیز و همه کس بزرگتر است.
پس بین من و آن مور کوچک از نظر او نباید تفاوتی باشد.
هر دو ما خیلی کوچک هستیم.
اما مهربانی پروردگارم بی حد و اندازه است.
هر دو ما را آفریده است و لحظه‌ای از ما که از کوچکترین آفریده‌های او هستیم غافل نمی‌شود.
او همه‌ی بندگانش را دوست دارد.
از این حرف مطمئن هستم. زیرا می‌دانم که او خیلی مهربان است.
چه بسا آن مور برایش با ارزش‌تر از من باشد.
زیرا آن مور لحظه‌ای از عبادت پروردگارش غافل نمی‌شود.
اما من چه؟
چه بسیار لحظاتی که غافل از یاد آفریدگارم مرتکب معصیت شده‌ام.
کدام یک از ما را بیشتر دوست دارد؟
کدام یک به او نزدیک‌تریم؟ من یا این مور؟
آیا سزاوار است که چشمان خود را ببندم و بدون توجه، زندگی موری که شاید از من به آفریدگار مهربانم نزدیک‌تر باشد را بگیرم؟
او هم زندگی می‌کند، تلاش می‌کند، آرزوهایی برای خود دارد، ...
چه بسا زندگی او از من با ارزش‌تر باشد.
به راستی اگر چنین باشد و من باعث مرگ او شوم چه اتفاقی می‌افتد؟
از غضب پروردگارم می‌ترسم.
هر قدمی را که برمی‌دارم با نگرانی جلوی پای خود را می‌نگرم...

ه‍.ش. ۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۹, پنجشنبه

ما کجاییم؟!


امروز خبری رو خوندم:

اولین کامپیوتر کوانتومی تجاری معرفی شد.
منبع:
شرکت سازنده:
مقاله‌ی مربوطه در ژورنال Nature:

اول که این خبر رو دیدم خیلی خوشحال شدم.
ولی بعد دلم گرفت.
ما کجای این دنیای بزرگیم؟
دنیا داره خیلی سریع پیشرفت می‌کنه و ما سر جامون ایستادیم.
وقتی دنبال منبع اصلی خبر رفتم بیشتر دلم گرفت.
می‌دونین چرا؟! چون دیدم منبع اصلی خبر فیلتر شده.
«مشترک گرامی...»!!!
واقعا واسه خودمون متاسفم...

ه‍.ش. ۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۷, سه‌شنبه

کامنت‌ها

مثل این که امکان کامنت گذاشتن برای همه در وبلاگ وجود نداشت.
این مشکل اکنون رفع شده و همه می‌تونن کامنت بذارن.
لطفا با نظرات خودتون من رو همراهی کنید.
متشکرم.

خبری که خیلی خوشحالم کرد

قبل از عید خبری شنیده بودم که خیلی ناراحتم کرده بود.
یکی از آشنایان چند وقتی بود که زود خسته می‌شد. یه بار که خیلی بی حال شده بود بردنش دکتر.
دکتر گفته بود سرطان خون داره.
خودش جوونه. دو تا بچه‌ی کوچیکم داره.
بعد از اون خبر خیلی ناراحت بودم.
از سرطان خاطره‌ی خیلی بدی دارم که شاید بعدها همین جا نوشتم.
خلاصه، چند وقتی برای شیمی درمانی بستری بودن.
عید دنبال پیوند مغز استخوان بودن.
تا این که دیروز که زنگ زده بودم خونه مادرم گفتن دکتر گفته بدن آشنامون به شیمی درمانی جواب داده.
گفتن دیگه نیازی به پیوند مغز استخوان نداره.
خدا میدونه چقدر از شنیدن این خبر خوشحال شدم.
:)
حتی دیشب خواب آشنامون رو دیدم که حالش خوبه خوب بود.
واسه خودشو خوانواده‌ش و همه‌ی بیماران آرزوی سلامتی دارم.
لطفا شما هم واسشون دعا کنید که زودتر خوب بشن.
نه فقط آشنامون، لطفا واسه همه‌ی بیماران، مخصوصا بیماران سرطانی دعا کنید...

ه‍.ش. ۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۵, یکشنبه

غربت دل من

دل هیچکی مثل من
غربت اینجا رو نداره
دیگه حرفای علاقه
همه مردن تو دلم
مثل گنجشکای بی لونه و بی جای محله
دیگه هیچ جا تو درختا جای من نیست که برم
با تو بودن خیلی وقته که گذشته
بی تو بودن مثل مهر سرنوشته
دیگه اسم تو رو هی زمزمه کردن
واسه من نه تو میشه نه فرقی داره
بارونه از سر شب همش میباره
تو گوشم داد میزنه همش میناله
دیگه هیچکی مثل من
غربت اینجارو نداره
زندگی ارزش این همه اشکا رو نداره


خواننده: سیاوش قمیشی
منبع:

آکورد این ترانه رو هم می‌تونین از منبع ذکر شده دریافت کنید.

ه‍.ش. ۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۴, شنبه

چه کار کنم؟!

بعضی وقت‌ها واقعا نمی‌دونم از دست بقیه چه کار باید بکنم!
نمی‌گم خودم خوبما! حتما خودمم خیلی رفتارا دارم که بقیه رو آزار می‌ده.
ولی یه سری چیزا هست که تحملش واسم سخته!
ببینین نظر شما چیه.

مثلا، تحمل آدمایی که:
منظم نیستن!
پاهاشون رو نمی‌شورن!
جوراب‌هاشون رو نمی‌شورن!
مسواک زدنشونم من باید یادشون بیارم تا شاید مسواک بزنن!
همیشه خوابن!
سیم مغزشون از شکمشون می‌گذره! و وقتی گرسنه می‌شن دیگه هیچی حالیشون نیست و از طرفی هدفشون و تمام تلاش زندگیشون در جهت پر کردن شکمشونه!
غرورشون رو به همه چیز ترجیح می‌دن!
سیم مغزشون از یه جای دیگه می‌گذره... شرمنده که بیشتر نمی‌تونم توضیح بدم!
به هیچ چیز اعتقاد ندارن!
در جهتی حرکت می‌کنن که به نفعشون باشه و جز منافعشون هیچ چیز دیگه‌ای واسشون مهم نیست!
واسه بالا رفتن خودشون جای این که تلاش کنن زیر آب بقیه رو می‌زنن! (اخیرا یکی از این نوع جانوران سعی کرد همچین کاری با من و دوستانم بکنه که خوشبختانه فقط باعث شد خودش خراب شه!)
وقتی می‌خوای باهاشون حرف بزنی پشت سر هم شروع به حرف زدن می‌کنن تا اجازه ندن حرفتو بزنی و حرف خودشون رو به کرسی بنشونن!
فکر می‌کنن همیشه فقط حرف خودشون درسته!
تنها فکرشون پوله!
عمدا حشرات یا حیوانات بی آزار رو از بین می‌برن یا آزار می‌دن!
بدتر از قبلی‌ها، به انسان‌ها هم رحم نمی‌کنن!
به حق خودشون راضی نیستن و همیشه دنبال این هستن که حقوق دیگران رو زیر پا بذارن!
هیچ کس جز خودشون واسشون مهم نیست!
همه‌ی کارها رو گردن بقیه می‌ندازن و فکر می‌کنن خیلی زرنگن!
امانت دار نیستن!
دروغ می‌گن!
...

مخصوصا این آخری، یعنی آدمایی که دروغ می‌گن منو دیوانه می‌کنن!
خیلی از دوستامو به خاطر این مورد آخر کلا کنار گذاشتم.

شاید بگین این طوری و با حساس بودن به این چیزا فقط زندگی رو واسه خودم عذاب آور می‌کنم ولی خیلی سعی کرده‌م. واقعا نمی‌تونم بعضی چیزا رو تحمل کنم.
هر چند، شاید خودم خیلی از این رفتارها رو داشته باشم.

البته یه مساله‌ی خیلی مهم هم هست:
هیچ انسانی کامل نیست...

ه‍.ش. ۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۰, سه‌شنبه

ز خاک من اگر گندم برآيد

ز خاک من اگر گندم برآيد
از آن گر نان پزی، مستی فزايد

خمير و نانِبا ديوانه گردد
تنورش بيت مستانه سَراید
 
اگر بر گور من آيی زيارت
تو را خَرپشته‌ام رقصان نمايد
 
مَیا بی‌دف به گورم، ای برادر!
که در بزم خدا غمگين نشايد
 
زَنَخ بَربَسته و در گور خفته
دهان افیون و نقل یار خاید
 
بِدَرّی زآن کفن، بر سینه بندی
خراباتی ز جانت درگشايد
 
ز هر سو بانگ جنگ و چنگ مستان
ز هر کاری به لابد کار زايد
 
مرا حق از می عشق آفريدست
همان عشقم اگر مرگم بسايد
 
منم مستی و اصل من مِی عشق
بگو از می بجز مستی چه آید؟
 
به بُرج روحِ شمسِ‌الدین تبریز
بِپَرّد روح من، یک دم نپاید

مولانا 

ه‍.ش. ۱۳۹۰ اردیبهشت ۱۴, چهارشنبه

خانواده‌ای بزرگ به نام سمپاد

چهاردهم اردیبهشت، روز سمپاد بر همه‌ی دوستان عزیز سمپادی مبارک باد.
 تقدیم به تمامی دوستان خوب سمپادی‌ام.

مثل هر روز در حال گردش تو اینترنت بودم که کامنت یکی از دوستان  قدیمیم توجهم رو جلب کرد:
«بر و بچ امروز روز سمپاده. روزتون مبارک.»
همین جمله در یک لحظه خیلی چیزها رو به یادم آورد.
به یاد مدرسه‌ای افتادم که هفت سال از قشنگ‌ترین سال‌های زندگیم رو در اونجا گذروندم.
و دوستانی که هفت سال با هم بودیم.
یادتون هست؟
- مدیر خوب و زحمت کش مدرسه که همیشه برای ما مثل پدر بود.
- معاون خوب و دوست داشتنی مدرسه که همیشه به قصد نصیحت، اول صبح کلی واسمون حرف می‌زد و همه رو خواب می‌کرد!
- معلم خوب حرفه و فن که از هر چیزی واسمون می‌گفت!!!
معلم خوب زبان با اون ضبط قدیمی و ماجرای سندی و سو.
پروفسور بافین رو یادتونه چقدر آی کیو بود؟!
یادتونه بیلی اینقدر چاق بود که نمی‌تونست انگشت پاهاشو لمس کنه؟!
- پادک و سمپادک تو اون امتحان‌های هماهنگ چه بلایی سرمون آوردن!
- تقویم‌های سمپاد که هر سال منتظرش بودیم تا تمام صفحاتشو ورق بزنیم و کاریکاتورهاشو ببینیم.
- مجله‌های سمپاد که بهمون می‌دادن و به جز چند مطلبش که خودمون می‌خوندیم بقیه‌شو می‌بردیم خونه بابا و مامان بخونن!
- معلم ریاضی که چقدر واسمون زحمت می‌کشید و حرصمون رو می‌خورد. اون دفعه که هیچ‌کدوم تمرین‌ها رو ننوشته بودیم یادتونه که همه رو برد پای تخته؟!
- دکتر اژه‌ای رییس سازمان که بابای سمپاد صداش می‌کردیم.
- کبوتر با کبوتر، باز با باز، کند ... با ... پرواز! رو یادتونه؟!
- سمینارهای ریاضی و فیزیکی که دو مرکز دخترونه و پسرونه با هم برگزار می‌کردیم و تو آینده‌ی خیلی‌ها تاثیر گذار شد!
- معلم دینی و ماجراهاش...!
- معلم فیزیک که یه چیز بی‌مزه تعریف می‌کرد، خودش می‌خندید، سرخ می‌شد و ما هم به سرخ شدنش می‌خندیدیم، اونم فکر می‌کرد خیلی بامزه‌ست!
- هر وقت ازمون می‌پرسیدن کدوم مدرسه درس می‌خونی نمی‌دونستیم بگیم تیزهوشان یا اسم مدرسه رو بگیم!!!
- اردوهایی که با هم رفتیم، چقدر خوش گذشت.
- تب تنیس روی میز که بین بچه‌ها افتاده بود و گاهی که زیاده‌روی می‌کردیم ناظم مدرسه راکت‌های تنیس‌هامونو می‌گرفت و باید تعهد می‌دادیم.
- نشریه‌ای که با کمک هم چند شماره‌شو چاپ کردیم و تو دو مرکز پخش کردیم. چقدر زحمت کشیدیم. بچه‌ها با جون و دل کار می‌کردن.
- جشن‌فارغ التحصیلی که با هم برگزار کردیم و خیلی از بچه‌ها آخرش گریه کردن...
- عضویت در کانون دانش‌آموختگان، بعد از فارغ‌التحصیلی و گردهمآیی‌هایی که هر چند وقت یک بار برگزار می‌کنیم.
 
بچه‌های مدارس دیگه وارد دانشگاه که می‌شن خیلیاشون چون محیط جدید و آزادی رو می‌بینن خودشون رو گم می‌کنن ولی بچه‌های سمپاد تغییر زیادی حس نمی‌کردن. مدرسه‌ی ما شاید خیلی شکایت‌ها ازش می‌کردیم ولی از همه جا بهتر بود. حداقل تا وقتی که سازمان مستقلی داشت و هنوز زیر نظر آموزش و پرورش نرفته بود.
هفت سال خاطره... با هم خندیدیم، با هم گریه کردیم و با هم بزرگ شدیم.
دوستی‌هایی بینمون به وجود اومد که هنوز هم پابرجاست و با گذشت این همه سال هنوز بهترین دوستانمون همون دوستان مدرسه هستن.
حالا بعد این همه سال هنوزم وقتی کسی رو می‌بینم که می‌گه تو یکی از مراکز سمپاد درس خونده حس دیگه‌ای نسبت بهش دارم و صمیمیت خاصی رو نسبت بهش احساس می‌کنم.
حالا تقریبا همه دارای تحصیلات دانشگاهین. خیلیا اینجان، خیلی‌ها هم واسه ادامه تحصیل به کشورای دیگه رفتن.
هر چند، این روزا دیگه فرقی نمی‌کنه کجای دنیا باشی.
مهم اینه که همه‌ی اون بچه‌ها الان آدمای موفقین و همه‌مون این رو مدیون معلم‌ها و مسئولین خوب مدرسه‌مونیم. اکثرشون هنوزم بینمونن که واسشون آرزوی سلامتی دارم.
چند نفری هم از بین ما رفتن ولی همیشه یادشون تو دل ما می‌مونه. روحشون شاد.

امیدوارم دوستی‌هامون هر روز محکم‌تر بشه.

با آرزوی خوشبختی برای همه‌ی دوستان سمپادی...

ه‍.ش. ۱۳۹۰ اردیبهشت ۱۳, سه‌شنبه

قضاوت

شاید یکی از بدترین کارایی که ما آدما می‌کنیم قضاوت کردن همدیگه باشه.
قضاوت کردن همیشه باعث به وجود اومدن سوء تفاهم‌ها، دلخوری‌ها و دور شدن آدما از هم می‌شه.
واسه این کار حتما نباید حرفی زده بشه. یه نگاه بد، فکر منفی، ... همه می‌تونن مصداق قضاوت کردن باشن.
مثلا فرض کنین بچه‌ای به هر دلیلی دیر بره خونه‌شون. یک نگاه تند پدر یا این سوال که «تا حالا کجا بودی؟» نشون دهنده‌ی اینه که والدین فرزندشون رو قضاوت کردن و پیش فرض رو بر اساس فکرهای منفی قرار دادن.
قضاوت = فکرای منفی = مهلت ندادن به طرف مقابل برای دفاع از خود = تحت فشار گذاشتن دیگران = دلخوری طرف مقابل = اذیت شدن خود فرد به دلیل فکرای منفی
عامل اصلی این که ما مرتکب این اشتباه می‌شیم مسلما تصمیم گیری زود هنگام و بدون تفکر عمل کردنه.

من خودم خیلی وقتا مرتکب این اشتباه می‌شم و تا حالا خیلی هم از این کارم ضربه خوردم.
مثلا پست قبلیم با عنوان «اعتماد» رو ببینین.
فکر می‌کنم همه‌اش یک جور قضاوت زود هنگامه.
بذارین یه بار دیگه مرورش کنیم و جنبه‌ی مثبت قضیه رو ببینیم.
 
هرگز به کسی که فقط با نوشته‌ها احساس تعهد می‌کند اعتماد نکن: روزی نوشته‌ها را هم زیر پا خواهد گذاشت. : شاید از اتفاقاتی که ممکن است بیوفتد می‌ترسد یا چیزی باعث بی اعتمادیش می‌شود.
هرگز به کسی که راحت دروغ می‌گوید اعتماد نکن: انسان فاسد راست‌گو از فرشته‌ی دروغگو قابل اعتمادتر است. : شاید این‌ گونه نبوده و ترس از دست دادن چیز مهمتری او را وادار به دروغ گفتن کرده است. و تو از کجا می‌دانی که این دروغ گفتن برای او ساده بوده است؟
هرگز به کسی که پنهان کاری می‌کند اعتماد نکن: نیازی به پنهان کردن کار درست نیست. : شاید نگران این است که قضاوت شود و شاید رفتاری از دیگران دیده است که از تکرار آن می‌ترسد.
هرگز به کسی که به راحتی به پدر و مادر خود -که سال‌ها عمرشان را با خون دل صرف بزرگ کردن او کرده‌اند- دروغ می‌گوید و زندگیش را از آن‌ها پنهان می‌کند اعتماد نکن: او حتی برای کسانی که یک عمر برایش زحمت کشیده‌اند ارزش قائل نیست. : شاید نگران به وجود آمدن مشکلی در خانواده‌اش است و قصد دارد در زمانی مناسب مسائل را مطرح کند. و کلا، تو که از زندگی شخصی دیگران خبر نداری، به چه حقی در مورد آن‌ها قضاوت می‌کنی؟
هرگز به کسی که غرورش را به همه چیز ترجیح می‌دهد اعتماد نکن: روزی تو را هم قربانی غرورش خواهد کرد. : شاید شرایطش محیا نبوده که تو شخصیت واقعیش را ببینی و شاید در زمانش فداکاری‌هایی بکند که هیچ کس از عهده‌ی آن برنیاید. شاید هم تو چشمت را رو به فداکاری‌های او بسته‌ای و فقط چیزی را که خواسته‌ای دیدی.
هرگز به کسی که اعتقاد دارد امروز می‌تواند هر کاری بکند و در آینده آن را پنهان کند اعتماد نکن: امروز همه چیز برای او زشتیش را از دست خواهد داد و در آینده هم کارهایش را تکرار خواهد کرد. : شاید واقعا این اعتقادش نباشد و تو از کجا می‌دانی که درون دل دیگران چه می‌گذرد که به این راحتی در مورد آن‌ها قضاوت می‌کنی؟
هرگز... این کلمه را کنار بگذار، شاید اشتباه از خود تو باشد.
 
با تشکر از دوست خوبم آقای احد میرلو که منو به فکر واداشتند تا بتونم به اشتباهم پی ببرم.
امیدوارم همه‌ی ما بتونیم یک روزی قضاوت در مورد همدیگه رو کنار بذاریم تا زندگی رو برای خودمون و دیگران زهر نکنیم.

خاطره

هر سال این روز خاطره‌ای شیرین را به یادم می‌آورد.
و هر سال تلاش کردند با گرد سردی آن را مدفون کنند.
اما همیشه سعی کردم سردی‌ها را نبینم.
افسوس...
افسوس که این بار خودم باید آن را دفن کنم.

ه‍.ش. ۱۳۹۰ اردیبهشت ۱۲, دوشنبه

تنهایی

الان یک ماهی میشه که از خونه دورم.
هر چی می‌گذره روزا طولانی‌تر می‌شن.
هر چند، از طرفی واسه کارام وقت کم میارم.
خیلی سعی می‌کنم خودمو مشغول و شاد نگه دارم.
با این که به ظاهر خیلی‌ها کنارم هستن و دوستام هوامو دارن ولی هیچ وقت هیچ کسی نتونسته جای خونواده رو واسه من بگیره.
وقتی خونواده نباشن، هر قدر هم که دورم شلوغ باشه بازم احساس تنهایی می‌کنم.
خیلی سعی می‌کنم چیزایی که این‌جا می‌نویسم غمگین نباشن ولی...
احساس می‌کنم دارم افسرده می‌شم.
و این اصلا خوب نیست.
حالا دیگه این وبلاگم آرومم نمی‌کنه.
همیشه فکر می‌کردم آدم قوی هستم. ولی بعضی وقتا واقعا کم میارم.
می‌دونین چی بدتر از همه‌ست؟
این که وقتی این‌طوری می‌شم به اطرافیانم هم آسیب می‌رسونم.
دست خودم نیست. خیلی سعی می‌کنم اینطوری نباشم. ولی نمیشه.
این‌جور مواقع کم حوصله می‌شم، زود عصبانی می‌شم، ...
این باعث می‌شه اطرافیانم هم ازم ناراحت بشن.
و بازم تنهاتر بشم.
خدا منو ببخشه اگه باعث اذیت کسی می‌شم.
خدایا! من که قصدی ندارم.
کمکم کن دیگران ازم دلخور نشن.

حتی تصورشم واسم ممکن نیست که قراره یک سال دیگه این‌جا بمونم.
تو این خوابگاه‌ها دل آدم می‌پوسه.

امشب آسمون هم دلش گرفته.
بوی بارون رو خیلی دوست دارم...

ه‍.ش. ۱۳۹۰ اردیبهشت ۱۱, یکشنبه

اعتماد

هرگز به کسی که فقط با نوشته‌ها احساس تعهد می‌کند اعتماد نکن: روزی نوشته‌ها را هم زیر پا خواهد گذاشت.
هرگز به کسی که راحت دروغ می‌گوید اعتماد نکن: انسان فاسد راست‌گو از فرشته‌ی دروغگو قابل اعتمادتر است.
هرگز به کسی که پنهان کاری می‌کند اعتماد نکن: نیازی به پنهان کردن کار درست نیست.
هرگز به کسی که به راحتی به پدر و مادر خود -که سال‌ها عمرشان را با خون دل صرف بزرگ کردن او کرده‌اند- دروغ می‌گوید و زندگیش را از آن‌ها پنهان می‌کند اعتماد نکن: او حتی برای کسانی که یک عمر برایش زحمت کشیده‌اند ارزش قائل نیست.
هرگز به کسی که غرورش را به همه چیز ترجیح می‌دهد اعتماد نکن: روزی تو را هم قربانی غرورش خواهد کرد.
هرگز به کسی که اعتقاد دارد امروز می‌تواند هر کاری بکند و در آینده آن را پنهان کند اعتماد نکن: امروز همه چیز برای او زشتیش را از دست خواهد داد و در آینده هم کارهایش را تکرار خواهد کرد.
هرگز...

در خرابات مغان نور خدا می‌بینم

در خرابات مغان نور خدا می‌بینم
این عجب بین که چه نوری ز کجا می‌بینم

جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو
خانه می‌بینی و من خانه خدا می‌بینم

خواهم از زلف بتان نافه گشایی کردن
فکر دور است همانا که خطا می‌بینم

سوز دل اشک روان آه سحر ناله شب
این همه از نظر لطف شما می‌بینم

هر دم از روی تو نقشی زندم راه خیال
با که گویم که در این پرده چه‌ها می‌بینم

کس ندیده‌ست ز مشک ختن و نافه چین
آن چه من هر سحر از باد صبا می‌بینم

دوستان عیب نظربازی حافظ مکنید
که من او را ز محبان شما می‌بینم


حافظ

ای دوست

در دیگران می جوییم اما بدان ای دوست
این سان نمی یابی ز من حتی نشان ای دوست
من در تو گم گشتم، مرا در خود صدا می زن
تا پاسخم را بشنوی پژواک سان ای دوست
در آتش تو زاده شد ققنوس شعر من
سردی مکن با این چنین آتش به جان ای دوست
گفتی بخوان، خواندم، اگر چه گوش نسپردی
حالا که لالم خواستی پس خود بخوان ای دوست
من قانعم آن بخت جاویدان نمی خواهم
گر می توانی یک نفس با من بمان ای دوست
یا نه! تو هم با هر بهانه شانه خالی کن
از من_من این بر شانه ها بارگران_ ای دوست
نا مهربانی را هم از تو دوست خواهم داشت
بیهوده می کوشی بمانی مهربان ای دوست
آن سان که می خواهد دلت با من بگو، آری
من دوست دارم حرف دل را بر زبان ای دوست



شاعر: محمد علی بهمنی

منبع: http://minevisam.wordpress.com/2008/10/06/