۹ سال از عمر این وبلاگ گذشت و هر سال پستها کمتر شدن.
سیر محافظهکار شدن رو قشنگ تو خودم میبینم. کم شدن پستها فقط به خاطر کمتر نوشتن نیست، اگر گاهی هم چیزی مینویسم منتشرش نمیکنم.
امسال زندگی خیلی متفاوت شده. آدمها بدجور به جون طبیعت افتاده بودن و داشتن نابودش میکردن. ویروسی به اسم کرونا اومد تا آدما بشینن تو خونههاشون و به اشتباهاتی که مرتکب شدن فکر کنن. تنبیه خوبی بود!
این تو خونه نشستن از خیلی چیزا محروممون کرد. از کوچکترین چیزا مثل در آغوش گرفتن عزیزانمون و دیدن دوستان تا حتی رفتن داخل طبیعت و لذت بردن از زیباییهای فصل بهار.
ولی فارغ از همهی این اتفاقات، دنیا هنوز قشنگه. هنوز هم پنجرهی خونه رو که باز میکنی میتونی آواز زیبای پرندگان رو بشنوی. وقتی میری بیرون میتونی از پشت پنجرههای ماشین تغییر فصل و شادی طبیعت رو ببینی. هنوز هم صدای خوردن قطرات بارون به شیشه زیبا و آرامش بخشه، انگار که فرشتهها با انگشتانشون روی شیشه صربه میزنن.
باید همهی اینا رو دید و ازشون لذت برد. کی میدونه که چقدر دیگه برای لذت بردن از زندگی وقت داریم؟ این زمان رو نباید از دست داد.
تا میتونی از زیباییهای زندگی لذت ببر.
نظرات
ارسال یک نظر