دو پست در یک روز نشونه‌ی افسردگی مفرطه!!!
گاهی دلم می‌گیره، نمی‌دونم چیکار کنم. فقط این‌جا آرومم می‌کنه.
مثل یه کلبه‌ی خیالیه که واسه خودم ساختم.
هر چند وقت یک بار میام تنها توش می‌شینم و واسه خودم حرف می‌زنم تا آروم بشم.
رهگذرا هم گاهی از پنجره‌ش یه نگاهی بهم می‌ندازن و می‌رن.
بعضیاشون می‌گن داشت حرف دل منو می‌زد، بعضیاشونم می‌گن عجب احمقیه. بقیه هم بی‌تفاوت بدون این‌که چیزی بگن فقط تصویری از من می‌بینن و رد می‌شن.
آدم نمی‌تونه احساس دیگران رو تا تو شرایط اونا قرار نگرفته درک کنه.
چند سالی هست، احساس می‌کنم افسرده شده‌م.
نظرات
ارسال یک نظر